Świat afrodyzjaków

Afrodyzjaki to substancje, które mają opinię, że powodują  zwiększony popęd płciowy oraz potencję. Zwykle są to napoje oraz pokarmy. Uważa się, że działanie takie ma kawa z dodatkiem imbiru plus cynamon i kozie mleko, szampan, owoce morza, morele z dodatkiem pszczelego mleczka, ale jednym z najsilniejszych afrodyzjaków jest johimbina.

Pod względem działania afrodyzjaki można podzielić na dwie grupy:

- środki, zwykle o charakterze magicznym, często tzw. napoje miłosne, mające spowodować zakochanie się lub ukierunkowany pociąg seksualny, dawniej nazywane lubczykami.

- substancje zwiększające możliwości seksualne, najczęściej przez pobudzenie lub poprawienie erekcji mężczyzn oraz pobudzenie seksualne kobiet niekoniecznie powiązane z miłością.

Ze względu na sposób działania można dokonać podziału afrodyzjaków na:

- "magiczne", w znacznej większości przypadków nie mające w swoim składzie substancji oddziałujących w żaden sposób na organizm.

- "magiczne" lub ludowe, mogące rzeczywiście skutecznie działać, dzięki zawartym w nich substancjom oddziałującym na organizm.

- tradycyjne oraz ludowe środki, bez działania "magicznego", często określone pokarmy lub napoje. Niekiedy tradycja przypisuje właściwości afrodyzjaku potrawom przyrządzonym z produktów przypominających członek w stanie erekcji (szparagi, smardze, młode pędy bambusa, pora). Niekiedy badania naukowe wykazały, że niektóre z nich mogą pozytywnie wpływać na seksualność, np. dzięki dużej zawartości pewnych mikroelementów lub witamin albo dużą kaloryczność. Jedzenie niektórych afrodyzjaków nie koniecznie musi się wiązać z bezpieczeństwem – japońska ryba fugu.

- lekarstwa medycyny naturalnej i ludowej, skuteczne działanie niektórych zostało w pozytywnie zweryfikowane przez naukę. Często jednak stosowanie niektórych środków np. hiszpańskiej muchy może mieć niekorzystne skutki uboczne. Wiara w niektóre tradycyjne medykamenty czasem przyczynia się do polowania na zagrożone lub zanikające gatunki zwierząt - przykładem jest róg nosorożca stosowany w medycynie chińskiej lub zbieranie roślin chronionych.

- lekarstwa współczesne – oferowane przez firmy farmaceutyczne mają różne działanie. Niekiedy tylko efektem placebo, wzmocnionym odpowiednio dobranymi witaminami i mikroelementami, czasem oddziaływanie na ciała jamiste członka, poprawiającymi lub zwiększającymi ukrwienie lub wpływającymi pozytywnie na system nerwowy. Mają formy tabletek, kapsułek, kropli lub maści.

- narkotyki, środki odurzające oraz alkohol – najczęściej ich działanie opiera się na zmniejszeniu lub zniesieniu hamulców moralnych, nieśmiałości, wstydu lub spowodowaniu stanu ogólnej euforii lub pobudzenia.

-  kosmetyki, zawierające według  producentów feromony ludzkie, mające zwiększać atrakcyjność seksualną osoby ich używającej.

W średniowieczu to czarownice słynęły z umiejętności przygotowywania magicznych eliksirów, wzmagających popęd płciowy. Typowe składniki tychże mikstur to: żywica drzew, jądra zwierząt, pomidory, zwane jabłkami miłości, ostrygi, jaszczurki, przepiórki, fasola oraz włosy należące do mężczyzny, na którego miał zostać rzucony czar. Warzywami uważanymi za afrodyzjaki były: szparagi, karczochy, por, pasternak, rzepa, sałata, kapusta, a wśród grzybów: trufle. Z roślin były to: mandragora oraz przedstawiciel storczykowatych – Coeloglossum bracteatum, którego ziele należało rozpuścić w kozim mleku. Popularny był także sproszkowany róg nosorożca fałszywie uważany jako afrodyzjak. Korzeń żeń-szenia jest znany od wieków w Chinach. Częstą praktyką wśród kobiet było przygotowywanie potraw i specyfików wzmagających pociąg seksualny partnera. Jednym z bardziej drastycznych sposobów było przyrządzanie mężowi potrawy z ryby, którą należało żywą włożyć do pochwy, poczekać, aż zdechnie a następnie wyjąć i ugotować. Popularne wśród kobiet było także posmarowanie skóry miodem i posypanie jej pszenicą, a następnie zeskrobanie ziarna i zmielenie go w młynku, przy czym najważniejszą rzeczą było, aby obracać rączkę w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara  - obracanie jej w drugą stronę wywoływało impotencję. Z tak uzyskanej mąki należało upiec chleb i podać go do zjedzenia partnerowi. Istotny był także sposób wyrabiania ciasta. Należało to robić między udami, a czym wyżej, tym efekty były lepsze.